Saskia van Kooten bekend onder de artiestennaam Little Mom uit Amsterdam staat op Simuze met twee nummers. ‘Loose Your Addiction’ een rokerig jazzy nummer en ‘My Babe’ een poppy nummer dat doet denken aan Everything But the Girl. Via msn had ik een gezellig gesprek met Little Mom over muziek, Simuze en al dies meer:

Hoe kwam je bij Simuze terecht?
Via een vriend die me op Simuze wees.

Ben je al lang bezig met muziek maken?
Ja, al zo’n twintig jaar. Ik ben geen geschoolde muzikant. Speel al een tijdje piano, maar ik kan niet goed noten lezen. Ik ben meer bezig met improvisatie. Mijn moeder kocht mijn eerste piano bij het Leger des Heils voor 100 gulden. Dat ding had een breuk in de klankkast maar toch kon ik er aardig op rossen. Ik heb zelfs ook nog in een gospel koor gezongen en een musical opleiding gedaan, maar ik kan niet zo goed dansen. Daarnaast heeft het musical gebeuren ook een hele andere sfeer dan bijvoorbeeld met een band. Ik ben vooral een zangeres die veel wil proberen qua genres en muziek.

Treed je wel eens op?
Nee, (helaas) niet meer. Het is lastig om een band te vinden die mijn muziek wil spelen en misschien speelt onzekerheid ook wel een beetje mee.

Onzekerheid? over samenwerken met een band of over het optreden an sich?
Allebei een beetje.

Het valt op dat de nummers op Simuze best wel ‘glad’ klinken. De productie zit behoorlijk goed in elkaar. Zo vind ik My Babe wel iets weghebben van Everything But The Girl.
Bedankt voor de vergelijking dat is een compliment! Mijn vriend Hans doet de opnames en helpt met productie/arrangeren. Vroeger deden we dat in een studio van een kennis, maar helaas is hij ermee gestopt. Tegenwoordig maken we nu opnames thuis met de homestudio van Hans.

Hoe kom je eigenlijk tot je nummers? Schrijf je alles zelf of helpt je vriend hierbij?
Ik schrijf zelf de nummers. We hebben ook een soort van house-achtig nummer waar hij de muziek voor gemaakt heeft en ik de tekst en zanglijn. Mijn vriend gebruikt Logic en ik gebruik het nu ook als een soort van schetsboek. Ik ben er nog niet zo handig mee maar het is erg leuk om er mee te leren omgaan.

Als je een nummer hebt geschreven en je wilt opnemen hoe pak je dat aan?
Als we opnames maken dan proberen we omwille van de kwaliteit zang en muziek apart op te nemen, maar ik zou het liever tegelijkertijd willen opnemen.

Bedankt voor dit gezellige interview
Jij ook bedankt voor je aandacht en tijd.

Maar ik ben gewoon niet tevreden! Er moet meer zijn, sterker nog: ik weet dat er meer is. En voila: om mijn heen schieten de duo-bands als paddestoelen de grond uit. Of het nu mijn onwetendheid was, of niet, het lijkt me dat dit iets is van deze tijd. Was het na de revolutie van de home-recording-studio’s niet zo, dat menig veel te verlegen liedjesschrijver opeens met de meest sublieme platen op de proppen kwamen? Heb ik zelf destijds niet ook, in mijn grensverleggende ambitie het piepkleine gaatje op mijn radio-cassette-recorder als microfoon ontmaskerd, een bandje gekocht en [PLAY][REC] ingedrukt, zodat ik prompt in het bezit was van een demo-bandje, dat ik aan iedereen kon laten horen, er zelf niet eens bij hoevende te zijn (in het ergste geval van angst om uitgelachen te worden). Ja. In navolging van Beck, die vóór het uitbrengen van zijn eerste album, al minimaal 10 cassette-tapes met minimaal 10 nummers per stuk als demo uitbracht en PJ Harvey, die gewoon na een paar jaar bekendheid haar vier four-track-demo-tapes op een cd knalde, of misschien was het haar management, evenwel, het is haar naam die het grootst op de plaat staat, voor iedereen te koop, waren er daar ineens de wizkids, computernerds en elektronicagenieën, die hun weg vrijvochten naar de grote (boze, mwoaah) buitenwereld. Zij kregen een podium in bladen als Gonzo magazine en op de radio, bij onder andere de VPRO (ja, 3voor12, ja), richtten hun eigen independent labels op en bereikten via de underground en de kunst vanaf een paar jaar geleden toch echt de mainstream, waar zij vele scheiterds (als ik), die tot dan toe nog niet de stap hadden gezet om hun creatieve hersenontspruitingen te openbaren door hun muzikale schatten te delen, inspireerden om hetzelfde te doen. Ineens kon alles, de audio-kunstenaar werd serieus genomen en uitgenodigd om zijn ding te doen, DJ’s groeiden uit tot popidolen en singer-songwriters, die zich vooralsnog lieten ondersteunen en begeleiden door een band, braken los en gingen solo verder, boybands waren niet langer boybands, maar kregen ruzie, pestende jongetjes werden vechtende mannen en de sterkste en lekkerste won en kreeg alle roem.

Zover pretendeer ik niet te willen komen, maar ik lieg als ik zeg, dat ik daar niet over gefantaseerd heb en ja, ook ik heb, nadat mijn omgeving mij er bij het horen van mijn demo-cassettes van verzekerde talent te hebben en dat ik echt iets moest doen met zo’n stem, god mag weten wat daar mee bedoeld wordt, want wat voor een stem is ‘zo’n stem’, maar goed het streelde mijn ego, gaf me een kick en motiveerde me, een soloplaat gemaakt, waarop ik eigen liedjes zingend en mezelf op gitaar begeleidend te horen ben. Oplage: 40. Maar prijken er op die soloplaat niet ook 2 exclusief door iemand anders geremixte electracs? Dus toch!

Samenwerken is mijn ding. En zo begon ik een duo-band. En zo is deze column een ode aan tracey. Want tracey kon iedereen zijn, tracey was oud en jong, vrouw en man, saai en inspirerend, lelijk en sexy tegelijk. En tracey knalde als een van de eerste als een prachtige giftige, maar oh, zo lekkere, dikke, zachte, hallucinerende zwam uit de grond en betoverde met haar indrukwekkende voorkomen iedereen die haar aantrof. Na een aantal mindblasting optredens in kraakpanden en op kunstacademie-feesten, akoestisch en/of elektrisch (twee keer twee uur gerepeteerd) en binnen no-time een titelloos do-it-yourself 5-track demo uitgebracht te hebben, was ze binnen een jaar, zoals het een magic (wo)man betaamd, ook weer verdwenen.
De zoete smaak van de affaire, als een verboden vrucht, kan ik soms nog proeven op mijn tong en het duurde een tijd, voor ik weer een gitaar kon pakken en een liedje kon spelen, want ze had me geraakt, tracey. Dag tracey. En ik was weer alleen.

Na een korte, doch hevige zelfmedelijdende, op liefdesverdriet lijkende fase van een week of drie, pakte ik op een dag mijn gitaar weer en ramde als een bezetene op de snaren, ik sloeg alle pijn eruit, raapte mezelf op en begon opnieuw. Ik nam de uitnodiging van de begaafde drummer, die ik waar ook in het land bij de meest uiteenlopende concerten steeds weer tegenkwam, om mijn liedjes eens op te nemen aan en toog met mijn gitaar en mijn songboek nog datzelfde weekend naar Utrecht om op de golf van de verliefdheid op de liefde en de gelegenheid in een hoog tempo 6 songs met alles wat ik op dat moment in me had uit te storten.

Het is een jaar later. Op het moment van dit schrijven luister ik naar het duo French Toast. Ze drummen en zingen allebei en spelen allebei gitaar. Ze begeleiden elkaar.
En daar gaat er een lichtje branden: als ik terugdenk naar wat ik gezien heb de laatste tijd, dan duikt daar nu echt weer het duo-fenomeen op. The White Stripes vond ik altijd al leuk en maken de mooiste, very arty clips, daar kun je niet meer omheen. Ik zag optredens van French Toast, Death From Above 1979 en Bonnie ‘Prince’ Billie met Matt Sweeney. Alsof ik niet wilde luisteren of zien, speelde Polyanna (Fr) als duo in mijn eigen huiskamer, logeerden zij, net als The Hospitals (USA) in mijn eigen (in onderhuur geleende) appartement.
In de overtuiging dat je alleen ziet wat je kunt zien en wat zich als spiegelend aan je voordoet, was ik een tijd lang in de veronderstelling dat het aan mijn alleen-zijn lag, dat ik slechts one-man-bands, solo-performers en singer-songwriters tegen het lijf rende… ik ga maar alvast een oefenruimte regelen, want binnenkort begin ik met mijn nieuwe duo-band, lijkt me.

Bronnen: gezien:
11-02 Machine Fabriek, Aki, Enschede
11-02 Ottoboy, Aki, Enschede
06-03 Kimya Dawson, DB’s, Utrecht
11-04 Polyanna, huiskamer, Utrecht
27-06 The Hospitals, DB’s, Utrecht
10-06 French Toast, DB’s, Utrecht
04-07 Death From Above 1979, Paradiso, Amsterdam
30-07 Bonnie ‘Prince’ Billie, Doornroosje, Nijmegen

tracey-tracks zijn nog te beluisteren op de 5 track demo

Links:
Machinefabriek: www.machinefabriek.tk
Ottoboy: www.ottoboy.tk
Kimya Dawson: www.kimyahdawson.com
Polyanna: www.pollyanna.org
The Hospitals: www.loadrecords.com/bands/hospitals.html
French Toast: www.frenchtoastdc.com/info.html
Death From Above 1979: www.deathfromabove1979.com
Bonnie ‘Prince’ Billie: www.palacerecords.com

• Tekst: Danielle liebeskind
• foto door Rick Boerman

Dj Sjors

Ik ben deejay Sjors, en al jaren bezig met het produceren van mijn eigen nummers. Dit doe ik helemaal zelf en zonder een platencontract. In al de jaren dat ik bezig ben met muziek mixen maak ik gebruik van de mix spullen van m’n allerbeste vriend. Sinds mijn 12e loop ik zo daar naar binnen om mijn muziek te mixen tenminste als mijn allerbeste vriend niet aan draaien is. De ruimte is een geïsoleerde garage en zit aan het huis van zijn ouders vast. Waar aan het begin twee oude draaitafels stonden en een heel groot mengpaneel. In 2000 hebben we alles vervangen en er voor gekozen dat er nog wel een mix mogelijk is, maar dat ook dat kan gebeuren via de computer. Rond deze tijd is ook het nummer Trance Heaven ontstaan.

Trance Heaven

Het nummer waar het eigenlijk allemaal mee begon voor de buiten wereld. Als je het nummer op zet dan heeft het begin heel veel weg van PKK en al wat verder de Rank 1 tonen te horen. Er zit ook een heel klein haast niet hoorbaar sample van BT in. Als je nog beter luistert zou je ook nog een sample van ATB kunnen horen. Jaren voor het nummer van PKK uitkwam in Nederland had ik het al tig keer gehoord en besloot er een soort van vervolg van te maken. Wat in mijn ogen ook echt gelukt is. Hiervoor heb ik ruim drie weken achter de computer gezeten om het tot zo’n mooi project te maken. Ik heb tijden van dit soort muziek gehouden (een tijdje terug wel weer harder wat ik beter vond) maar ik ben eigenlijk met deze muziek weer terug bij af. Trance Heaven is een trance nummer dat tijdloos is.

• DJ Sjors op Simuze
• DJ Sjors website

Waarom de naam Silence is Sexy (toch niet alleen voor de vrouwelijke fans)?

Omdat het een stuk beter klinkt als UB40 of roberto jacketti and the scooters.

Hoe is de band ontstaan?

Door een oerknal. Daarna stonden we wat versuft om ons heen te kijken. Vervolgens hebben we handen geschud en ons voorgesteld en zijn we aan de slag gegaan.

Hoe is jullie 4-nummers tellende eersteling ontvangen? Hebben jullie al veel opgetreden sindsdien?

Erg goed. We hebben onder andere de demopoll-van studio brussel ermee gewonnen en zijn door liveXS uitgeroepen tot local hero. In een jaar tijd hebben we ongeveer 40 keer opgetreden (onder andere op parkpop en metropolis en zalen als paradiso, nighttown, het patronaat en de effenaar) dus je hoort ons niet klagen.

Jullie staan in de finale van de Grote Prijs van Nederland en hebben de hoogste score tot nu toe; een goede winkans dus. Wat was jullie belangrijkste reden om mee te doen aan de Grote Prijs?

Vooral om een paar leuke shows te kunnen spelen in mooie zalen. En de media-aandacht is natuurlijk ook mooi meegenomen. Verder vind ik dat je muziek-wedstrijden niet te serieus moet nemen, het blijft appels met peren vergelijken.

Hoe ziet Silence is Sexy zichzelf over een jaar van nu?

We hebben geen helderziende in de band, dus we zien niet zoveel in de toekomst. Wel hopen we op schema te blijven liggen, zodat we in 2013 de wereldheerschappij over kunnen nemen.

Wat was julie leukste optreden tot nu toe?

Dat is net zoiets als aan een moeder vragen welke van haar kinderen ze de leukste vind.

Van jullie twee nummers (Isle in the Sun en Reptiles) zijn er al veel downloads geweest op Simuze. Komen er ook nummers van jullie nieuwe full length op Simuze, en wanneer komt jullie nieuwe album uit?

We hopen in het voorjaar van volgend jaar met een heel album te komen. Het liefst zouden we een paar nummers daarvan op Simuze zetten als gratis download. Helaas worden we tegen die tijd waarschijnlijk gedwongen om lid te worden van BUMA-STEMRA om geen inkomsten mis te lopen als we nog meer op de radio gedraaid te worden (we zijn nu al regelmatig op Kink FM te horen). Een nadeel van het lidmaatschap van BUMA-STEMRA is dat je niet meer de baas bent over je eigen muziek en die dus ook niet zelf weg mag geven op Simuze. Als we geen lid van BUMA-STEMRA zouden worden zou het geld dat de radiostations betalen om onze muziek te mogen draaien waarschijnlijk bij Marco Borsato terecht komen en dat willen we niet op ons geweten hebben.

Vinden jullie dat er iets mis is met de huidige muziekindustrie (en zoja,wat?) ?

Er is vooral iets mis met de houding van grote platenmaatschappijen. Ze hebben jarenlang zelf geen legaal alternatief geboden voor downloads, maar klagen wel steen en been dat mensen illegaal downloaden. Daarbij brengen ze cd’s op de markt die je niet eens op je eigen computer af kunt spelen. Ze benaderen consumenten zoals Bush Irak benaderd en vinden het vervolgens raar dat mensen daar tegen in opstand komen.

Wat deed jullie besluiten om je muziek op Simuze te zetten?

We willen graag dat zoveel mogelijk mensen onze muziek horen en Simuze is een uitstekend medium om dit te bereiken.

Welke band komt absoluut niet in je Simuze playlist?

Alles wat naar metal neigt beluister ik niet voor mijn plezier.

Met welke band zou je graag ooit nog eens willen spelen?

In het voorprogramma van The Cure spelen is mijn ultieme natte droom.

• Silence is sexy op Simuze
• Silence is sexy website

Mijn fantasie werd hevig op de proef gesteld, want ik moest meteen al moeite doen om me voor te stellen hoe het optreden bedoeld zou kunnen zijn. Broeiend en zweterig in een puike concertzaal, dronken, misschien verliefd geworden voor een avondje, uit mijn dak gaand op de pompende ritmes en hippe gitaarriffs, compleet met catchy one-liners, want zing mee met “TV made me a monster”.. ik zie het al op een t-shirt staan, anyways dit belooft wat.. of ben ik gewoon easy to please? Meteen al bekenden tegengekomen, is goed mogelijk hier want klein en compact, alles lekker dicht op elkaar, maar wat veel om uit te kiezen ik zet mijn voelsprieten uit en op scherp en kijk op mijn plattegrond voor de lokaties, op mijn flyer voor de namen en in mijn krantje voor de inhoud. Ik besluit mezelf op te splitsen oh nee dat kan niet, ik besluit overal een likje te nemen. Mensen die ik ken helpen ons vermaken.. want staan achter de bar, nemen foto’s, treden op, schrijven en TV made me a monster. Ik prijs me gelukkig want zoveel keuze, want zoveel aandacht voor cultuur.. “I saw your face when you killed yourself” want dit is je reinste zelfmoord..

Van het begin af aan staan we in de fucking modder met onze vet coole gympen en onze te lange met rafels aan de achterkant van slijtage voorziene merk jeans.. dan maar een biertje? maar we moeten nog de hele dag en ik ben nu al moe van het soppen door de modder am I getting to old for this? gelukkig is er geen camping gelukkig hoeven we niet 3 dagen te blijven gelukkig hebben ze in Utrecht gewoon het hele programma in één dag gepropt en wat betekent dat jongens wat betekent dat? dat we dus moeten kiezen en laten we dat nou heel lastig vinden want TV made me a monster we zijn zo verwend we zijn zo godvergeten verwend we willen niet meer kiezen want we kunnen niet kiezen en dus staan we gewoon met z’n allen de hele dag rondom een bierstandje, en op het veldje voor het zogenoemde hoofdpodium en laten we ons vermaken door de bands die het eigenlijk al gemaakt hebben, want anders zouden ze niet op dit hoofdpodium staan maar nadenken hierover kunnen we niet meer want we staan met onze voeten in de modder en we hebben nu al te veel bier gedronken en we zijn verwend en blij dat het gelukkig niet regent en ja TV made me a monster en nu word ik kwaad en nou goed ik ga een broodje eten oh nee toch niet, want veel te duur, frietje dan maar? en gelukkig staat de frietkot naast het podium van deBelofte hee is dat? oh nee dat kan niet.. het is nieuw talent uit Utrecht, wauw wat een stem en wat een impact het is Pien Feith oh even zitten en luisteren, mijn zware moddervoeten onder mijn gat en shit nou heb ik ook modder op mijn broek en mijn tas en mijn jas ach who cares ik ga een cd kopen en een handtekening vragen en dan ren ik meteen even door naar de kraampjes die hier staan want ik wil even niet naar. Oh toch wel ik wil naar Most Unpleasant Men en ik pik 2 liedjes mee. Oh bloemetjesjurkjes zijn in. Je kunt ze kopen per kilo. Tweedehands.

Ik loop door naar de andere kant van het festival gelukkig was de modder op mijn schoenen al opgedroogd. Nu kan er zich een verse laag om de oude laag heen vormen en met zware benen wandel ik deBestuiving binnen waar warempel de zaal vol staat, zit want Utrechts dichter Ingmar Heitze treedt op. Zijn gedichten worden uitgevoerd door theatersporters. Dat betekent improvisatie op gedichten. Mwoaah ik weet het niet maar ik zit even lekker en mijn mede consumenten zijn onder de indruk want wat is dit apart en tja TV made me a monster en dit is hapklare brok dus vreten maar. Ik zie nog net de laatste 3 gedichten uitgevoerd worden en maak het oorverdovende applaus voor Ingmar en de sporters mee. Goed gedaan jochie. En ik sta op om mezelf naar deBekroning te slepen want je moet wel want dit is nu even het enige dat speelt en iedereen verzamelt zich rond het hoofdpodium voor Beef.. ondertussen nog een frietje besteld want hongerig en het is al half 4 en we zijn al tweeënenhalf uur op de been en we hebben nog wel even te gaan. Beef is altijd goed dus daar hoef ik niet veel aandacht aan te besteden en ik besluit mijn rondje langs de kraampjes voort te zetten.

Ik kan als ik wil mijn aura laten lezen, mijn toekomst laten voorspellen, mijn liefdesleven laten analyseren, mijn hart uitstorten bij een therapeut, mijn ziel laten wassen, kopje koffie met een koekje tussen door, een balletje trappen, mezelf k.o. laten meppen en me dan es effe lekker laten masseren. Ik zucht alleen maar en denk aan nog een biertje. Mijn aandacht gaat naar een klein hokje, een klein huisje op een niet zo heel erg drassig stukje gras en ik loop er heen. Er staan mensen om het huisje, ze kijken door de deuropening naar binnen en luisteren en kijken aandachtig, er staan ook mensen om het huisje heen met hun gezicht tegen de buitenkant, tegen de wanden van het huisje gedrukt. Ik kom dichterbij en zie dat de wanden bezaaid zijn met kleine kijkgaten, met daarin van die lensjes die je ook in je deur kunt plaatsen zodat je kunt zien wie het is als de bel gaat en je de deur niet eentweedrie open wilt of durf te doen, fish-eye lenzen (I knew that) en ik kijk voorzichtig door een nog vrij gebleven lensje en wat ik zie maakt me blij. Ik zie in de ruimte een aantal mensen zitten, op de grond met hun armen om hun opgetrokken benen geslagen en hun gezichten ontspannen van interesse en vertedering. Ik zie dat de wanden aan de binnenkant beplakt zijn met nagemaakt ouderwets behang en er hangt hier en daar een lijstje met daarin een foto of een plaatje van jongentje met traan en zigeunerin.. op en plankje staat een boek van Kierkegaard en wat rommeltjes om de huiselijkheid te accentueren. Ik hoor volksliederen, onbekend, want zelf geschreven weet ik zeker. Een man speelt op een oud traporgel en kleine lapjes papier met daarop tekstregeltjes geschreven zijn zorgvuldig naast elkaar op de opstaande klep bevestigd en mijn hart wordt warm, want dit is een man met liefde in zijn hart, met liefde voor muziek, en voor de mensen want als je zo groots kunt zijn door zo zachtjes de muziek bij de mensen in het hart te plaatsen, dan heb je zelf je hart op de juiste plaats zitten en voor mij is dit festival vanaf dit moment geslaagd..

Boven de deuropening, aan de buitenkant hangt een klok met daarop de aankondiging voor de volgende voorstelling met de naam van de man die voor mij allang geen introduktie meer nodig heeft en ik voel me even thuis in Utrecht, mooi bedankt André Manuel. Deze man draagt in zijn eentje de vele lagen die cultuur in zich heeft uit. Kunst, muziek en theater ineen en ik ben best een beetje trots dat ik me een beetje een Tukker voel in Utrecht, terwijl ik ook maar gewoon een achterhoekse ben.. Ach who cares?

Ik ga even zitten.. en vervolg dan mijn missie want dat is het inmiddels geworden want ik wil absoluut zo veel mogelijk acts zien en ik voel me helemaal opgeladen dus wat staat er op het programma? In deBeleving staat Eboman en die heb ik al jaren niet zien optreden maar wel veel over gehoord want ik heb hem gevolgd omdat hij jaren geleden eens een prijs won met zijn computer/sample/projecties-op-gebouwen en ik ben best wel een beetje nieuwsgierig of hij zijn naam kan hooghouden. Hij ziet er nog precies hetzelfde uit als toen en de tent is bijna vol dus met mij staan er een heleboel hoopvolle mensen te wachten op wat komen gaat. Op drie grote schermen, beplakt met witte rollen papier worden beelden van de televisie geprojecteerd en we zijn weer even met zijn allen de monsters en we worden met onze neuzen op de feiten gedrukt.Eboman koos beelden uit een actualiteiten programma waarin wordt uitgelegd dat de aarde naar de klote gaat omdat de zeespiegel stijgt door het broeikaseffect en wat we ook doen het is niet meer te voorkomen it’s gonna happen anyway.. de beelden zijn esthetisch en gelinkt aan een computerprogramma en aan bepaalde ingewikkelde electronica. Jeroen zelf draagt banden om zijn vingers, handen, armen en benen en dat betekent dat wanneer hij beweegt, de beelden en de geluiden reageren. Op deze manier is hij dus een soort air-DJ-VJ. Hij beweegt: en de beelden bewegen en de muziek ontstaat. Kenmerkend voor Eboman zijn de harde beats en die gebruikt hij natuurlijk ook. Het publiek twijfelt een beetje want komt natuurlijk voor de dansbare drum-and-base dingen die hij doet en dit wordt onder woorden gebracht door een rapper die Eboman ondersteunt door het volk op te ruien en warm te houden. Dat moet eigenlijk ook wel want dit is experiment en bij experiment vallen er wel eens stiltes en gaat er wel eens wat mis of minder goed en een doorsnee festival bezoeker wil vermaaaaakt worden en bewegen en dansen en zit misschien niet te wachten op een politieke boodschap of op een experiment. Maar dat Eboman het toch doet en er zichtbaar van geniet is prijzenswaardig want dapper, maar hij heeft niets te verliezen want zich allang bewezen en wanneer en zelfs met ter plekke gemaakte opnames van het publiek de meest vette beelden en geluiden geproduceerd worden blijkt dit toch echt een genie te zijn. Dit is niet te herhalen en wij slachtoffers van de massamedia klappen hard en eenmaal buiten schijnt de zon en hoor ik Soundgarden.. huh? Soundgarden? Dat kan niet maar wat is het dan wel?

Ik loop naar waar het geluid vandaan kom en kijk ondertussen op mijn programma: 16 down. Hmmm. Ik ga kijken luisteren en ik geniet van de seatle sound en denk aan de festivals die ik afgelopen heb toen ik in de seatle-leeftijd was.. wat een goeie gitarist en wat een goeie drummer.. ik ben verrast door de gitaarsolo’s.. en ik ben verrast als de zanger gewoon nederlands praat en jemig ze komen uit Zwolle of zo.. nog meer verrassing als er geëxperimenteerd wordt met de pedalen van de distortion-apparatuur en jammer dat het afgelopen is (tijdens het schrijven van dit stuk word ik op dit moment afgeleid door Eric, die een eigen interpretatie van Lionel Ritchie’s all night long/dancing on the ceiling speelt op mijn bank op mijn 5-snarige spaanse gitaar, talk about gelaagdheid)

Als je denkt dat ik het tot nu toe druk heb gehad met het volgen van alle optredens tijdens dit festival dan heb je het mis want de echte uitdaging begint nu: na het verbluffende optreden van 16down volgen dan nu de optredens van Voicst, Maskes Machine, Dial Prisko en OutlawZ of the future… tegelijk! Nu kan ik niet meer alles zien lijkt het want ik kan mezelf niet opsplitsen… ik besluit er die hard voor te gaan en ik zie achtereen volgens drie nummers van Dial Prisko, een nummer van Voicst, 3 nummers van Maskes Machine, want wat leueueueuek met die bloemetjes-jurkjes en dansmariekes-volksdansjes en kom daardoor nét te laat bij deBeproeving waar het publiek nét een oorverdovend applaus geeft aan de OutlawZ die nét klaar zijn..

Ik zucht heel diep, glij bijna uit in de modder, hou mezelf nog nét overeind en bestel een kopje koffie de koekjes zijn op jammer want ik kan wel wat zoets gebruiken en ik besluit één act helemaal van het begin tot het einde te gaan bekijken en kies voor TO THE MAX, een theaterproductie van de Melkweg en Paradiso, waar ik ’s middags door een aardige, beleefde jongen ben uitgenodigd. De show is een uitvoering van een computerspel: een jonge artieste, genaamd MAX moet er alles aan doen om een hit te krijgen en beroemd worden en doorloopt hiervoor de verschillende levels van het spel; op ludieke wijze wordt de gemiddelde MTV artiest op de hak genomen (volgens mijn interpretatie dan..) en ik zak lekker onderuit en lach me te barsten om de hoofdrolspeelster, die ik overigens herken uit Jiskefet. Helemaal opgeladen treed ik de inmiddels nacht geworden festival-dag weer tegemoet en ik laat nog even een boodschap achter bij een lokaal internet televisieprogramma en ontvang een visite-kaartje van het tekenkunsttijdschrift “De Inktpot” bij hun kraampje waar al de hele dag fanatiek strips getekend worden.. Ik klap één keer heel hard in mijn handen, wrijf ze over elkaar en lach. Dus wat nu? Ik pik nog een paar nummers van Coparck mee en want dat is toch onderweg naar Das Pop die een zingende drummer hebben en dat is me toch een lekker ding! Na een paar nummers heb ik wel door wat ze doen en ik ga weer naar een tent, om lekker te zitten hangen en ik kies voor de animatiefilm over Tom Thumb.

Ik val bijna in slaap maar niet helemaal want de film is zo mooi en goed gemaakt dat ik echt blij ben dat ik hier ben en dit mag zien. Het is inmiddels half tien en dus al laat en het is toch steeds droog gebleven maar nu voel ik dan toch echt de eerste druppels vallen en ik stel me voor hoe de modder met behulp van de regen zich tot klompen vormt.. met de Yearlings op de achtergrond overweeg ik of de jongens van de Sheer me nog zover kunnen krijgen om te blijven voor hun gig, maar omdat ik the best al gezien heb als eerste en omdat het echt aan het regenen is en ik ken mezelf ik word daar heeeel sjaggerijnig van.. besluit ik naar huis te gaan.. er rijden pendelbussen maar die kosten toch al weer zo’n 3 euro, en dat zit niet meer in mijn portemonee dus loop ik.. ik loop naar de eerste de beste bushalte en ik geniet van alle acts die nog nagalmen in mijn hoofd, mijn hart, mijn ledematen en de modder die aan mijn voeten kleeft, best tevreden dus. Aangekomen bij de bushalte ontmoet ik dan ook nog een aardige jongen met wie ik een praatje maak.. er stopt een bus die eigenlijk geen dienst heeft en we mogen instappen. Ik deel de reuze taxi met de aardige jongen, die tekenaar is, en kunstenaar en uitgever.. halloooo.

Tekst: Danielle liebeskind
Foto: Maarten Houwer

website festival de beschaving

Jullie nieuwe plaat heet “Born To Be A Slut ep” Wat vindt jullie bassiste van die titel?

Zij vind hem geweldig, evenals de titelsong. Ik durf daar wel aan toe te voegen dat ze er steeds meer naar gaat leven. Van haar mag het nog veel ranziger allemaal.

Op de plaat maken jullie meer gebruik van verschillende instrumenten. Is dat iets wat we vaker tegen zullen gaan komen bij Monotones?

We hebben een lekker ranzig philicorda orgel toegevoegd bespeeld door Xanderrrrgghh, en het plan is hem ook live zo vaak mogelijk in te zetten, maar wanneer blijft een verassing, kom gewoon naar alle shows!

Ik heb begrepen dat jullie alles zelf opnemen. Raad je dit andere bands ook aan, en zoja: heb je nog tips?

Wij hebben alles zelf opgenomen omdat we daar de kans voor hadden, Thijs en ik zijn opgeleid tot geluidstechnici (niet echt in de studio overigens), en daarom konden we voor deze plaat in de studio’s op school terecht. Ikzelf vind het wel heel erg goed als je van begin tot eind alles in en voor je eigen muziek maakt. Je kunt dan in het opnameproces over veel kleine doch belangerijke dingen nadenken, en daar je tijd voor nemen. Tegenwoordig kun je voor relatief weinig geld een goede thuis studio inrichten, waardoor je weer een hoop studiokosten kunt uitsparen. Ik denk dat als je het aandurft om alles zelf te doen, je het zeker niet moet laten.

Hoe ontstaan over het algemeen jullie nummers?

Alle nummers worden geschreven door Boye of door mij, of in een samenwerking tussen ons twee. In het repetitieproces word daaraan geschaafd tot het rockt als een tiet. Pas na heel vaak live spelen is een nummer goed genoeg om op te nemen.

Wat zijn jullie voornaamste invloeden?

Sex, Drugs en Rock ‘n’ Roll

Wat was jullie leukste optreden tot nu toe?

Dat weet ik niet eigenlijk… het is heel erg een gevoel wat op dat moment heerst, daarna is het vrij snel weer toeleven naar het volgende optreden eigenlijk. Over het algemeen kan ik me de andere bands die speelden en de vrouwen in het publiek beter herinneren. Shows met The Stilettos zijn altijd vet.

Waar zou je dolgraag nog een keer willen spelen, en met welke band(s)?

Met alle Crypt(amerikaans garage label, red.) en aanverwante bands in alle ranzige zaaltjes van de wereld.

Wat deed jullie besluiten om je muziek op Simuze te zetten?

Mensen laten weten wat je aan het doen bent kan nooit kwaad, en Simuze is een zeer goed initiatief op dit gebied om mensen aan elkaar te laten horen wat er allemaal gebeurd in de muziekwereld.

Welke band komt absoluut niet in je simuze-playlist, en waarom?

Within Temptation (lees alle vieze gothic bands), als je zo van elfjes houd, ga ze dan zoeken in het bos,en terg mij niet met dat gekrijs.

Hoe zit de toekomst van Monotones er uit?

Enkele voeten aan de grond krijgen in diverse buitenlanden, en nog een hoop goede nummers maken, en die vervolgens weer opnemen om over de rest van de wereld te verspreiden.

Verwacht van mij geen kunst meer. Ik stop. Ik heb niets meer te melden, behalve dat ik geen kunst meer maak. Ik zie, ik weet, ik doe en ik speel, maar nooit komt er een zinnig beeld uit. Kracht is uit. Moeite is uit. Als ik ga zitten wachten op een bankje, tot er iets komt is dat bij mij geen kunst, geen beeld. Ik spuug op alles wat kunst heet. Ik weet heus wel dat het pathetisch klinkt, maar ik ga eens even kijken wat er nog meer is. Zoveel dingen zijn mij ontgaan omdat ik alleen maar keek. Ik ben vergeten te luisteren.

Dus verwacht van mij geen kunst meer, verwacht van mij niet meer de exhibitionistische kracht van het uitkotsen van een beeld, verwacht van mij niet meer dat ik mezelf voor schut zet om een ander een beter gevoel te geven. Dat is een nobel streven, maar dit was de laatste keer, kijk nog maar een keer goed, ik keer mezelf nog één keer binnenste buiten en daarna is het afgelopen. Ga maar voor de spiegel staan thuis, ga maar kijken naar jezelf, keer jij jezelf maar eens binnenste buiten. Dat is toch eigenlijk altijd alleen maar wat ik teweeg had kunnen, zou kunnen brengen: dat iemand, dat jij hetzelfde doet. En dat doe je, dat weet ik zeker. Dus hou ik ermee op, dan hoef jij het ook niet meer te doen. Kunnen we verder, zonder elkaar. Ik maak het uit met de kunst, ik maak het uit met jou. Ik heb gedoken zo diep, zo diep als ik niet meer overbrengen kan, ik heb de bodem geraakt, afgezet met mijn voet en ben weer omhoog gekomen. Alles is rustig en kalm. De behoefte is over, op, weg, verdwenen. Verwacht van mij geen kunst meer, het is maar dat je het weet. Ik doe het niet meer, van vroeg in de ochtend tot laat in de nacht open liggen bloeden. Heel de nacht kwelling. Ach, hoe zou het toch zijn als het stil, leeg en zacht is. Misschien dat ik daar nu achter ga komen? Lekker slapen, lekker dromen, geen concepten, geen kleuren, geen esthetica, en al helemaal geen filosofie. Geen kunst. Geen kunst. Niet meer vergelijken, niet meer kijken, niet meer plaatsten in welke kunstgeschiedenis dan ook, niets meer, leegte, overgave, totale overgave aan het niets. Verwacht van mij geen kunst meer, het is donker, als voor het ontstaan van alles, als voor de oerknal. Als voor er ook maar iemand aan gedacht heeft om het licht aan te doen. Voor het ontstaan van de sterren. Voor ze ontstonden, waren er slechts deeltjes als zwevende aura’s zonder lichaam, aantrekkingskracht, samensmelting van deeltjes met kleuren. Alles, alle vormen alles om me heen heb ik zelf bedacht, heb ik me ingebeeld, en daar staan jullie voor mij precies zoals ik het me heb voorgesteld. Ik heb deze plek gered van mijn verbeelding en ik laat ze aan jullie over, ik draag ze aan jullie over. Ik kijk wel, ik weet dat jullie precies dat doen wat ik bedenk. Ik vertrouw erop dat jullie het van me overnemen. Verwacht van mij niets. Geen kunst, geen steun, geen raad, geen kennis, geen ervaring, geen adviezen, geen liefde. Verwacht niets en ontvang. Ga zitten en laat het komen, laat het over je heen komen en verwacht van mij geen kunst meer.

Ik begin maar gewoon met schrijven. Ik zal schrijven over alles. En veel mensen zullen daardoor denken dat het over niets gaat. Dat is ook zo. Het gaat ook over niets. Over niet-doen. Over niet-handelen. Want “Wie in handelen niet-handelen ziet en in niet-handelen handelen, kent het ware handelen.” (Bagavat-Gita) Ik zal dus schrijven over alles. Alles en niets. Want als je alles als niets kunt zien en niets als alles, dan ben je al een heel eind. Hoe is het om alles te willen en niets te hebben? Hoe is het om niets te willen? Om maar met niets te beginnen dat kan dus eigenlijk helemaal niet. Om alles te willen, dat klinkt al geloofwaardiger. Hoe begin je als je alles wilt? Waar begin je? Bereid je je voor? Wat is dat eigenlijk, alles? Voor de één is alles van de ander niets. Voor de ander is niets alles. Als je alles en niets bij elkaar optelt en door twee deelt, krijg je dan het gemiddelde van alles en niets? Of kun je alleen maar alles of niets hebben?

Website Daniëlle P.

Plaatje 1: rorschach-simulation on flower pattern made out of arabian geometric patterns
Plaatje 2: mind on flower pattern made out of arabian geometric patterns

Hetzelfde gevoel heb ik bij Emotional Elvis. Een duizendpoot die een Beckiaanse album genaamd “The last of the Internation Playboys” heeft vol gespeeld. Dat niet alles even goed uit de verf komt, mag de pret niet drukken. Zeker gezien de soms melige teksten. Al met al is The last of the International Playboys een goede eclectische mix van lo-fi, hi-fi, dunglish, meligheid, samples, bliepjes en gitaar. Voor sommigen wellicht iets te vreemd of warrig, maar net zoals als de b-films van Elvis is het vind ik het wel lekker om gewoon van te genieten zonder teveel na te denken of om bij te onkateren op een zondag ochtend.

Website Emotional Elvis

Het is allereerst erg fijn als je van tevoren hebt gezorgd voor een chauffeur (ervanuit gaande dat je een eind moet rijden en een bus/auto hebt).

Een contract is ook handig om al te hebben opgestuurd. Niet veel bands schijnen dit te doen, maar het kan een hoop gezeur schelen, aangezien je de prijs etc zwart op wit hebt.

Voor de betaling heeft de zaal paspoortkopieeen nodig van elk bandlid. Maak dus gewoon een stapel kopieen van en maak pakketjes voor elk optreden.

Als het mogelijk is is het handig om redelijk vroeg aanwezig te zijn zodat je wat langer kan gaan soundchecken. Zorg ook dat je een rider hebt opgestuurd naar de zaal zodat de geluidsmensen weten waar iedereen op het podium staat. Om het wat makkelijker te maken voor de monitormixers (als die er zijn) is het handig als je alvorens te spelen al aangeeft hoeveel je van elk instrument graag wilt horen. Het kan natuurlijk voorkomen dat een zaal geen monitors heeft: probeer dan gewoon een plek te zoeken op het podium waar je alles goed hoort (het klinkt logisch maar is wel belangrijk).