In de overtuiging dat je alleen ziet wat je kunt zien en wat zich als spiegelend aan je voordoet, was ik een tijd lang in de veronderstelling dat het aan mijn alleen-zijn lag, dat ik slechts one-man-bands, solo-performers en singer-songwriters tegen het lijf rende en ik droomde vrolijk (of niet) verder. Mijn aandacht bleek gewekt en mijn verlangen aangewakkerd: ik bezocht concerten van Kimya Dawson (Moldy Peaches) en Machinefabriek, werkte samen met een one-man-trash band en richtte met 6 andere alone-but-not-lonely songwriters een heus gilde op.

Maar ik ben gewoon niet tevreden! Er moet meer zijn, sterker nog: ik weet dat er meer is. En voila: om mijn heen schieten de duo-bands als paddestoelen de grond uit. Of het nu mijn onwetendheid was, of niet, het lijkt me dat dit iets is van deze tijd. Was het na de revolutie van de home-recording-studio’s niet zo, dat menig veel te verlegen liedjesschrijver opeens met de meest sublieme platen op de proppen kwamen? Heb ik zelf destijds niet ook, in mijn grensverleggende ambitie het piepkleine gaatje op mijn radio-cassette-recorder als microfoon ontmaskerd, een bandje gekocht en [PLAY][REC] ingedrukt, zodat ik prompt in het bezit was van een demo-bandje, dat ik aan iedereen kon laten horen, er zelf niet eens bij hoevende te zijn (in het ergste geval van angst om uitgelachen te worden). Ja. In navolging van Beck, die vóór het uitbrengen van zijn eerste album, al minimaal 10 cassette-tapes met minimaal 10 nummers per stuk als demo uitbracht en PJ Harvey, die gewoon na een paar jaar bekendheid haar vier four-track-demo-tapes op een cd knalde, of misschien was het haar management, evenwel, het is haar naam die het grootst op de plaat staat, voor iedereen te koop, waren er daar ineens de wizkids, computernerds en elektronicagenieën, die hun weg vrijvochten naar de grote (boze, mwoaah) buitenwereld. Zij kregen een podium in bladen als Gonzo magazine en op de radio, bij onder andere de VPRO (ja, 3voor12, ja), richtten hun eigen independent labels op en bereikten via de underground en de kunst vanaf een paar jaar geleden toch echt de mainstream, waar zij vele scheiterds (als ik), die tot dan toe nog niet de stap hadden gezet om hun creatieve hersenontspruitingen te openbaren door hun muzikale schatten te delen, inspireerden om hetzelfde te doen. Ineens kon alles, de audio-kunstenaar werd serieus genomen en uitgenodigd om zijn ding te doen, DJ’s groeiden uit tot popidolen en singer-songwriters, die zich vooralsnog lieten ondersteunen en begeleiden door een band, braken los en gingen solo verder, boybands waren niet langer boybands, maar kregen ruzie, pestende jongetjes werden vechtende mannen en de sterkste en lekkerste won en kreeg alle roem.

Zover pretendeer ik niet te willen komen, maar ik lieg als ik zeg, dat ik daar niet over gefantaseerd heb en ja, ook ik heb, nadat mijn omgeving mij er bij het horen van mijn demo-cassettes van verzekerde talent te hebben en dat ik echt iets moest doen met zo’n stem, god mag weten wat daar mee bedoeld wordt, want wat voor een stem is ‘zo’n stem’, maar goed het streelde mijn ego, gaf me een kick en motiveerde me, een soloplaat gemaakt, waarop ik eigen liedjes zingend en mezelf op gitaar begeleidend te horen ben. Oplage: 40. Maar prijken er op die soloplaat niet ook 2 exclusief door iemand anders geremixte electracs? Dus toch!

Samenwerken is mijn ding. En zo begon ik een duo-band. En zo is deze column een ode aan tracey. Want tracey kon iedereen zijn, tracey was oud en jong, vrouw en man, saai en inspirerend, lelijk en sexy tegelijk. En tracey knalde als een van de eerste als een prachtige giftige, maar oh, zo lekkere, dikke, zachte, hallucinerende zwam uit de grond en betoverde met haar indrukwekkende voorkomen iedereen die haar aantrof. Na een aantal mindblasting optredens in kraakpanden en op kunstacademie-feesten, akoestisch en/of elektrisch (twee keer twee uur gerepeteerd) en binnen no-time een titelloos do-it-yourself 5-track demo uitgebracht te hebben, was ze binnen een jaar, zoals het een magic (wo)man betaamd, ook weer verdwenen.
De zoete smaak van de affaire, als een verboden vrucht, kan ik soms nog proeven op mijn tong en het duurde een tijd, voor ik weer een gitaar kon pakken en een liedje kon spelen, want ze had me geraakt, tracey. Dag tracey. En ik was weer alleen.

Na een korte, doch hevige zelfmedelijdende, op liefdesverdriet lijkende fase van een week of drie, pakte ik op een dag mijn gitaar weer en ramde als een bezetene op de snaren, ik sloeg alle pijn eruit, raapte mezelf op en begon opnieuw. Ik nam de uitnodiging van de begaafde drummer, die ik waar ook in het land bij de meest uiteenlopende concerten steeds weer tegenkwam, om mijn liedjes eens op te nemen aan en toog met mijn gitaar en mijn songboek nog datzelfde weekend naar Utrecht om op de golf van de verliefdheid op de liefde en de gelegenheid in een hoog tempo 6 songs met alles wat ik op dat moment in me had uit te storten.

Het is een jaar later. Op het moment van dit schrijven luister ik naar het duo French Toast. Ze drummen en zingen allebei en spelen allebei gitaar. Ze begeleiden elkaar.
En daar gaat er een lichtje branden: als ik terugdenk naar wat ik gezien heb de laatste tijd, dan duikt daar nu echt weer het duo-fenomeen op. The White Stripes vond ik altijd al leuk en maken de mooiste, very arty clips, daar kun je niet meer omheen. Ik zag optredens van French Toast, Death From Above 1979 en Bonnie ‘Prince’ Billie met Matt Sweeney. Alsof ik niet wilde luisteren of zien, speelde Polyanna (Fr) als duo in mijn eigen huiskamer, logeerden zij, net als The Hospitals (USA) in mijn eigen (in onderhuur geleende) appartement.
In de overtuiging dat je alleen ziet wat je kunt zien en wat zich als spiegelend aan je voordoet, was ik een tijd lang in de veronderstelling dat het aan mijn alleen-zijn lag, dat ik slechts one-man-bands, solo-performers en singer-songwriters tegen het lijf rende… ik ga maar alvast een oefenruimte regelen, want binnenkort begin ik met mijn nieuwe duo-band, lijkt me.

Bronnen: gezien:
11-02 Machine Fabriek, Aki, Enschede
11-02 Ottoboy, Aki, Enschede
06-03 Kimya Dawson, DB’s, Utrecht
11-04 Polyanna, huiskamer, Utrecht
27-06 The Hospitals, DB’s, Utrecht
10-06 French Toast, DB’s, Utrecht
04-07 Death From Above 1979, Paradiso, Amsterdam
30-07 Bonnie ‘Prince’ Billie, Doornroosje, Nijmegen

tracey-tracks zijn nog te beluisteren op de 5 track demo

Links:
Machinefabriek: www.machinefabriek.tk
Ottoboy: www.ottoboy.tk
Kimya Dawson: www.kimyahdawson.com
Polyanna: www.pollyanna.org
The Hospitals: www.loadrecords.com/bands/hospitals.html
French Toast: www.frenchtoastdc.com/info.html
Death From Above 1979: www.deathfromabove1979.com
Bonnie ‘Prince’ Billie: www.palacerecords.com

• Tekst: Danielle liebeskind
• foto door Rick Boerman

This entry was posted on Sunday, November 6th, 2005 at 12:42 pm and is filed under columns. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.